แม่ของผมเคยถามผมว่าส่วนไหนของร่างกายที่สำคัญที่สุด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมได้ทายสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูก

เมื่อตอนผมยังเป็นเด็กเล็กผมเคยคิดว่าการได้ยินเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุดสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์ ดังนั้นผมจึงบอกว่า "แม่ มันคือหู" แต่แม่บอกว่า "ไม่ใช่จ้ะ คำจำนวนมากหูหนวกแต่ก็ยังอยู่ได้ ลูกลองคิดดูไปก่อนนะ แล้วเร็ว ๆ นี้แม่จะถามลูกใหม่นะ"

หลายปีผ่านไปก่อนที่แม่จะถามผมเรื่องนี้อีกครั้งตั้งแต่ที่ผมทายผิดครั้งแรก ผมก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา และในตอนนี้ผมบอกกับแม่ว่า "แม่ การมองเห็นสำคัญมากสำหรับทุก ๆ คน ดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลยที่สำคัญที่สุด" แม่มองมาที่ผมและบอกกับผมว่า "ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบยังไม่ถูกจ้ะ เพราะว่ายังมีคนมากมายที่ตาบอดแต่ก็ยังอยู่ได้"

ผมอึ้งไปอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงพยายามค้นคว้าหาความรู้ต่อมาอีกหลายปี และแม่ก็ยังคงถามผมอีกหลายครั้ง และทุกครั้งคำตอบของแม่ก็คือ "ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุก ๆ ครั้งนะจ๊ะลูกรัก"

จนเมื่อปู่ของผมตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้ แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วย ผมจำได้ดี เพราะว่ามันเป็นเพียงครั้งที่สองที่ผมเห็นพ่อร้องไห้ แม่มองมาที่ผมตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่ แล้วแม่ก็ถามผมว่า "ลูกรู้หรือยัง ส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด ลูกรัก"

ผมรู้สึกงุนงงที่แม่ถามผมตอนนี้ ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมระหว่างผมกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของผม และก็บอกว่า "คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา สำหรับอวัยวะต่าง ๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญในอดีตที่ผ่านมา และแม่ได้บอกกับลูกว่ามันผิดตลอด พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิด แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด"

แม่ก้มลงมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนหนึ่งพึงจะทำได้ ผมเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า

"ลูกรัก ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ 'บ่า' จ้ะ"

ผมถามแม่ว่า "เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ใช่มั้ยครับ"

แม่ตอบว่า "ไม่ใช่จ้ะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับศีรษะของเพื่อนของเรา หรือคนที่เรารักเมื่อยามที่เขาร้องไห้ คนเราทุกคนต้องการบ่าใครสักคนไว้คอยซบยามร้องไห้ในบางช่วงเวลาของชีวิต ลูกรัก แม่เพียงแต่หวังว่าลูกจะมีเพื่อนและคนรักที่จะมีบ่าพร้อมที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้ยามเมื่อลูกต้องการ"

ตรงนั้นเองที่ผมได้รู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเราคือ 'การไม่เห็นแก่ตัว' และมันคือ 'ความรู้สึกร่วมรับรู้กับความเจ็บปวดของคนอื่น' คนเราอาจจะลืมสิ่งที่คุณพูด.. คนเราอาจจะลืมสิ่งที่คุณทำ... แต่ไม่มีใครลืมสิ่งที่ทำให้เขา 'รู้สึก' ได้...

เพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า... คุณไม่ได้เห็นมันตลอดเวลาหรอก แต่คุณรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณตลอดเวลา...