ตอนจีบกันทีแรกก็จำได้ว่ามันฉลาดมากนี่นาเรียนก็สูง หน้าที่การงานก็ดี
ทำไมอยู่กันไปอยู่กันมากลับเป็นว่าโง่ลงได้ถึงขนาดนี้
นังเมียเรานี่ยังโชคดีที่มีผัวฉลาด ๆ แบบเราอยู่ข้าง ๆ นะเนี่ย
ไม่ใช่คุย ตอนเด็กๆสมัยประถมผมจะได้รับคำชมจากคุณครูประจำชั้นอยู่เสมอ ๆ
จะได้รับรางวัลเป็นประจำในวิชาคัดไทย เขียนไทยผมยังมีความภาคภูมิใจมาจนถึงทุกวันนี้
แม้เวลามันจะล่วงเลยมานานแล้วก็ตามผมก็ยังคงเป็นคนเก่งอยู่

อันนี้ผมรู้จากนังเมียผมเพราะผมสังเกตุเห็นนังเมียมันจะตบมือดัง ๆ
แล้วก็เอ่ยปากชมไม่ขาดปากว่าเก่งยังโน้นเก่งยังนี้เวลาผมซักผ้า
ถูบ้าน หุงข้าว ล้างชาม ได้อย่างยอดเยี่ยมและเสร็จทันในเวลาที่นังเมียผมมันกำหนดไว้
แถมบางครั้งยังมีเวลาเหลือพอที่จะไปล้างส้วมได้เสร็จทันเวลาอีกด้วย
ทีแรกผมก็คิดได้เองอยู่แล้วว่าผมเก่งและฉลาดมาก ความจริงนังเมียมันไม่บอก
ผมก็รู้ อยู่แล้ว ผิดกับนังเมียผมที่นับวันจะโง่ลง ขนาดแอร์ ทีวี ที่สมัยนี้เปิดปิดง่าย ๆ
มันยังทำไม่เป็น รีโมทตั้งอยู่ข้างหน้า นังเมียมันยังใช้ไม่เป็นมือซ้ายถือมันฝรั่งมือ
ขวาแก้วน้ำหวาน ปากก็บอกว่า "นี่เปิดทีวีให้ดูหน่อยซิ แอร์ด้วยนะ ซัก 23 องศา"
แหน่ะรีโมทก็อยู่ข้างหน้ามันใช้ไม่เป็นมันโง่

จริง ๆ ผมเคยสอนให้ใช้หลายครั้ง ก็ยังทำไม่เป็น
จนผมรู้ว่ามันสมองแต่ละคนไม่เท่ากัน
จะให้มาเป็นเลิศแบบผมทุกคนคงเป็นไปไม่ได้
เอ่อ แต่นังเมียผมมันก็ยังพอมีความฉลาดอยู่บ้างนะ
หยั่งเช่นว่าวันเงินเดือนผมออกนังเมียมันรู้หมดแนะแถมยังจำแม่น
บางเดือนเลื่อนออกเงินเดือนไปวันไหนวันไหนมันรู้หมดแนะ
ผมยังแปลกใจโง่ ๆ แบบนี้รู้ได้ไง แต่ยังไงนังเมียก็ไม่ฉลาดกว่าผมหรอก
มานั่งคอยจำคอยเตือนเงินเดือนทุกเดือนเสียเวลาผมเลยเอาเลขที่บัญชี
ของเมีย ให้บริษัทโอนเงินเข้าไปเลยนังเมียยังชมผมไม่ขาดปากมาถึงทุกวันนี้
ฉลาดมาก ฉลาดมาก โธ่ เอ็งไม่ต้องบอกข้า ข้าก็รู้ "นังเมียหัวขี้เลื่อย"