104 | รักมันต้องควบคู่กับการใช้สมอง

101 | เจ็บ...เสียใจ...มิอาจะบอกใคร
เจ็บมาก...
เสียใจมาก...
แต่กูก็ยังไม่บอกใครอยู่ดี...
ตัดสินใจอยู่นานข้ามวัน ว่าจะเขียนทั้งหมด แต่ก็เขียนได้เท่านี้...
รู้สึกแย่...ที่กูเลือกคนที่จะคุยด้วย...
รู้สึกแย่...ที่กูไม่สามารถประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ความรู้สึกกู...
รู้สึกแย่...ที่กูมองคนที่กูรักด้วยภาพลักษณ์ที่ไม่ดีแล้ว...
รู้สึกแย่...ที่ฝังใจกับภาพลักษณ์ที่ไม่ดีนี้...
กูรักคนที่ภาพลักษณ์ มิใช่รูปลักษณ์ แม้รูปลักษณ์นั้นจะอัปลักษณ์สักเพียงใด กูก็สามารถมองว่าน่ารักได้ ถ้ามีเพียงภาพลักษณ์ที่ดี
เพราะภาพลักษณ์นั้น แค่กูหลับตามันก็สามารถมองเห็นมันได้ อยู่ไกลแค่ไหนหรือนานเพียงใด กูก็ไม่เคยลืม
099 | หมื่นรู้ ไม่สู้ ปล่อยวาง
087 | อวัยวะที่สำคัญที่สุดของมนุษย์
แม่ของผมเคยถามผมว่าส่วนไหนของร่างกายที่สำคัญที่สุด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมได้ทายสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูก
เมื่อตอนผมยังเป็นเด็กเล็กผมเคยคิดว่าการได้ยินเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุดสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์ ดังนั้นผมจึงบอกว่า "แม่ มันคือหู" แต่แม่บอกว่า "ไม่ใช่จ้ะ คำจำนวนมากหูหนวกแต่ก็ยังอยู่ได้ ลูกลองคิดดูไปก่อนนะ แล้วเร็ว ๆ นี้แม่จะถามลูกใหม่นะ"
หลายปีผ่านไปก่อนที่แม่จะถามผมเรื่องนี้อีกครั้งตั้งแต่ที่ผมทายผิดครั้งแรก ผมก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา และในตอนนี้ผมบอกกับแม่ว่า "แม่ การมองเห็นสำคัญมากสำหรับทุก ๆ คน ดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลยที่สำคัญที่สุด" แม่มองมาที่ผมและบอกกับผมว่า "ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบยังไม่ถูกจ้ะ เพราะว่ายังมีคนมากมายที่ตาบอดแต่ก็ยังอยู่ได้"
ผมอึ้งไปอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงพยายามค้นคว้าหาความรู้ต่อมาอีกหลายปี และแม่ก็ยังคงถามผมอีกหลายครั้ง และทุกครั้งคำตอบของแม่ก็คือ "ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุก ๆ ครั้งนะจ๊ะลูกรัก"
จนเมื่อปู่ของผมตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้ แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วย ผมจำได้ดี เพราะว่ามันเป็นเพียงครั้งที่สองที่ผมเห็นพ่อร้องไห้ แม่มองมาที่ผมตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่ แล้วแม่ก็ถามผมว่า "ลูกรู้หรือยัง ส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด ลูกรัก"
ผมรู้สึกงุนงงที่แม่ถามผมตอนนี้ ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมระหว่างผมกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของผม และก็บอกว่า "คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา สำหรับอวัยวะต่าง ๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญในอดีตที่ผ่านมา และแม่ได้บอกกับลูกว่ามันผิดตลอด พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิด แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด"
แม่ก้มลงมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนหนึ่งพึงจะทำได้ ผมเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า
"ลูกรัก ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ 'บ่า' จ้ะ"
ผมถามแม่ว่า "เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ใช่มั้ยครับ"
แม่ตอบว่า "ไม่ใช่จ้ะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับศีรษะของเพื่อนของเรา หรือคนที่เรารักเมื่อยามที่เขาร้องไห้ คนเราทุกคนต้องการบ่าใครสักคนไว้คอยซบยามร้องไห้ในบางช่วงเวลาของชีวิต ลูกรัก แม่เพียงแต่หวังว่าลูกจะมีเพื่อนและคนรักที่จะมีบ่าพร้อมที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้ยามเมื่อลูกต้องการ"
075 | เสียดสี โฆษณา

ที่มา: http://iannnnn.com/2007/461




